Kiczera

Kiczera to w gwarach rusińskich zalesione wzniesienie o łagodnym, zaokrąglonym grzbiecie, zwykle z bezleśną kopułą na szczycie. W polszczyźnie ogólnej słowo nie występuje, ale w bieszczadzkiej toponimii jest jednym z najczęstszych.

Nazwa mówi o kształcie, nie o wysokości. Kiczera to góra bez skalnych urwisk — przeciwieństwo berda, które oznacza grzbiet stromy i skalisty. Jeśli w nazwie jest kiczera, prawie na pewno wejdzie się tam ścieżką, a nie po kamieniach.

Drugie znaczenie jest praktyczne: kiczery to góry niższego piętra. Prawie wszystkie w naszej okolicy mieszczą się między pięcioma a dziewięcioma setkami metrów, czyli poniżej górnej granicy lasu — więc widok jest z polany albo ze szczytowej kopuły, nie z otwartej połoniny.

Rozróżnienie przydaje się przy planowaniu dnia z mapą: kiczera to zwykle spokojne wejście lasem, berdo to podejście, w którym zbiera się większość przewyższenia.

Z naszego pomiaru. W naszej pamięci map z okolicy stoi trzydzieści dziewięć nazw z rdzeniem „kiczera” — od Kiczery Horodeckiej (508 m) po Kiczerę (972 m), z medianą 620 m. Dla porównania berd jest dwadzieścia pięć i sięgają wyżej: Bukowe Berdo ma 1311 m, Hnatowe Berdo 1185 m. Kiczery to góry lasu, berda góry skały — i widać to w samych liczbach.

Zobacz też

Skąd my to wiemy

Chodzimy po tych szlakach od dziesięciu lat

Prowadzimy dwa domki w Bukowcu. Trasy w okolicy policzyliśmy sami — z przebiegu szlaku i modelu wysokościowego — a przewodniki piszemy z własnych wyjść, z dziećmi i z psami.

Sprawdź terminy i ceny Trasy z liczbami i plikami GPX →