Słownik bieszczadzki

Osiem pojęć, które padają w opisach bieszczadzkich szlaków i nie zawsze są oczywiste. Przy każdym dopisaliśmy liczbę z własnego pomiaru — bo sama definicja niewiele mówi o tym, jak trasa wygląda pod nogami.

Słownik powstał z pytań, które zadają nam goście. „Idziemy na połoninę" brzmi konkretnie, dopóki nie okaże się, że jedna jest o czterdzieści minut marszu dalej od drugiej i o sto metrów wyżej. „Ścieżka przyrodnicza" brzmi łatwo, a bywa czterokrotnie trudniejsza od sąsiedniej o tej samej nazwie. Dlatego przy każdym haśle stoi liczba, a nie przymiotnik.

Wszystkie liczby, które tu podajemy, policzyliśmy sami — z przebiegu szlaku w OpenStreetMap i z modelu wysokościowego. Komplet ośmiu tras z plikami GPX jest na stronie o okolicy, a to, co da się przejść bez wsiadania do auta, zebraliśmy na stronie o domkach blisko szlaków.

PołoninaBezleśne, trawiaste wierzchowiny w Karpatach Wschodnich, dawniej wypasane. W Bieszczadach zaczynają się niżej niż w Tatrach.BerdoSkalisty, stromy grzbiet albo urwisko. Stąd Bukowe Berdo — jedna z najbardziej stromych tras w okolicy.Ścieżka przyrodniczaTrasa z tablicami edukacyjnymi, zwykle krótka i pętlowa. W Bieszczadach często najlepszy wybór na pierwszy dzień z dziećmi.BacówkaMały górski dom turystyczny z lat siedemdziesiątych. Prosty standard, kilkanaście miejsc, zwykle bez rezerwacji na sztywno.Chatka studenckaSchronisko prowadzone przez studenckie koła przewodnickie. Najbardziej znana stoi na Połoninie Wetlińskiej.Kolory szlaków turystycznychKolor nie oznacza trudności, tylko rolę szlaku w sieci. Czerwony to główny, czarny — najkrótszy dojściowy.Park narodowy a park krajobrazowyTa różnica decyduje o tym, czy wejdziesz z psem i czy zapłacisz za wstęp. W parku krajobrazowym zasady są łagodniejsze.Kraina ŁagodnościZachodnia część Bieszczadów w okolicach Cisnej i Wetliny, o łagodniejszym ukształtowaniu niż pasmo połonin.