Bieszczady z dziećmi: które szlaki dacie radę, od jakiego wieku i gdzie wjedzie wózek

Od jakiego wieku dziecko idzie samo

Podział, który u nas się sprawdził, jest prosty i nie ma w nim nic o kondycji rodziców.

• Do 2–3 lat — w nosidle. U nas sprawdziło się Thule. Dziecko śpi, wy idziecie normalnie.
• 3–6 lat — wchodzi samo na większość tras. To jak spacer po lesie z przygodami, tylko pod górkę. Pięciolatek da radę, o ile robicie dużo przystanków.
• 6 lat i więcej — praktycznie każdy szczyt w Bieszczadach. Wtedy ograniczeniem przestaje być wysokość, a zaczyna nuda: lepiej wybrać trasę krótszą i ciekawszą niż długą i ambitną.

Główną zmienną nie jest kondycja, tylko liczba przystanków

To jest rzecz, którą widać dopiero w danych z zegarka. Różnica między czasem w ruchu a czasem całkowitym mówi wszystko: ta sama trasa zajmuje dwie godziny albo cztery, zależnie od tego, ile razy ktoś się zatrzyma. Nie od tego, jak szybko idzie.

Dlatego przy każdej trasie podajemy czas spokojnego marszu z przerwą na widoki, a nie czas rekordowy. Trasa treningowa to brak postojów albo jeden pitstop w połowie — i szczerze odradzamy takie tempo na pierwszy wyjazd w Bieszczady. Trzeba iść i nacieszyć się widokami, a ubrać się stosownie do pogody.

Dobra wiadomość jest taka, że każde podejście w Bieszczadach da się zrobić, jeśli nie ma się problemów zdrowotnych ani dużych z kondycją. Spokojne tempo, dużo przystanków, a na szczycie nagroda — widok na kilometry gór. Jedna sztuczka, która działa za każdym razem: słodka przekąska schowana na szczyt.

Gdzie wjedzie wózek

Dwie trasy da się przejechać wózkiem, i to nie jest teoria — sami tak chodziliśmy. Sine Wiry to 4,9 km i tylko 152 metry podejścia, a Cerkiew w Łopience z parkingu Polanki to 2,4 km i 29 metrów — najłatwiejsza trasa, jaką policzyliśmy.

Obie są w miarę płaskie, a droga przygotowana. Łatwiej wózkiem na oponach niż na małych kółkach. Po deszczu bywają kałuże — dla dzieci to dodatkowa atrakcja, nie przeszkoda.

Trzy trasy, które polecamy z dziećmi

Połonina Wetlińska z Przełęczy Wyżnej — 2,4 km i 340 metrów podejścia, około godziny. Krótka i równa, większość drogi przez las pod górkę. Na szczycie, przy Chatce Puchatka, decydujecie, co dalej: wracać czy iść granią. Od 2023 roku droga jest utwardzona, więc trzyma się w każdych warunkach.

Korbania — 10,4 km i 454 metry, pętla spod naszych domków. Głównie przez las, z ławeczkami po drodze. Na górze wiaty z miejscem na ognisko i wieża widokowa: można wejść, zrobić dłuższy przystanek i upiec kiełbaski. Dla dzieci to jest cel wyprawy, a nie tylko punkt na mapie.

Dwernik-Kamień — trasa przygotowana, z wiatami po drodze, ale część to schody z bali i kamieni. Jest zróżnicowana: wzniesienia przeplatają się z płaskimi fragmentami, więc dzieci się nie nudzą.

Dla ambitniejszych — i dla kogo Tarnica nie jest dobrym pomysłem

Kto ma starsze dzieci i chce czegoś więcej, powinien dojść do połonin od Wetliny albo z Przełęczy Wyżnej i przejść się granią. Tam widoki są najpiękniejsze, a idzie się już właściwie szczytem, bez dużych amplitud wysokości — czyli bez ciągłego podchodzenia i schodzenia, które męczy najbardziej.

Tarnica to inna historia. Jest najwyższa i idzie się długo pod górę. Widzieliśmy tam nieraz osoby, które robiły przystanek w połowie i zawracały. Z małymi dziećmi to nie jest trasa na pierwszy raz — lepiej zostawić ją na kolejny przyjazd.

Nasze dzieci zaczęły od trasy, której byśmy nie polecili

Dla uczciwości: w wieku około trzech lat zrobiły wejście do Chatki Puchatka od strony Brzegów — krótkie, strome i skaliste, z dużą liczbą schodów. Dały radę.

Nie znaczy to, że tak trzeba zaczynać. Znaczy tylko tyle, że granica jest dalej, niż się wydaje, a dziecko, które ma dużo przystanków i powód, żeby wejść na górę, potrafi zaskoczyć.

A na drugim biegunie — trasa dla biegających

Skoro już o tempie: najtrudniejsza trasa, jaką tu zrobiliśmy, to Wetlina – Przełęcz Orłowicza – Chatka Puchatka – Połonina Caryńska – parking na Przełęczy Wyżniańskiej.

17,5 km, 1265 metrów podejść, 1061 metrów zejść, najwyższy punkt 1283 m. Normalnym tempem to sześć i pół godziny. Łukasz przebiegł ją w trzy i pół, tętno w czwartej strefie — i było to wykańczające. Liczby są z jego zegarka, nie z naszego przeliczenia szlaków.

Praktycznie: są dwa podejścia, a elektrolity uzupełnia się w Wetlinie, Chatce Puchatka, Brzegach Górnych i na parkingu na Przełęczy Wyżniańskiej — w sezonie na każdym przystanku jest sklepik z podstawowymi artykułami i pamiątkami. Z dziećmi to nie jest trasa do przejścia.